Hallo Allemaal,

Het is weer even geleden dat jullie wat van me gehoord hebben. Ik kreeg vorige weel slecht familie nieuws te horen en dat heeft wel even zijn impact op ons gehad. Terwijl ik bezig ben met afvallen krijgt iemand anders te horen dat hij niet meer lang te leven heeft. Dit kwam even binnen. Je hele week staat op zijn kop vanwege dit nieuws. Schrik, ongeloof en verbijstering passeren de revue. Je beseft dan goed hoe vergankelijk het leven wel niet is. En dat je moet genieten in het hier en nu.

Hoe intens ook ik verdrietig ben over dit nieuws. Ik moet verder met waar ik mee bezig ben. Het klinkt egoïstisch of niet? Je moet gefocust blijven in zulke situaties want voor je het weet dwaal je af. Niet dat dit mij ging gebeuren want de focus is er bij mij. Ondanks de drukke en slopende week met ziekenhuis bezoeken en familie bijeenkomsten heb ik het niet slecht gedaan. Overal waar ik naar toe ging daar ging mijn speciaal gekocht bakje mee. De ene keer was het voor de lunch en tussendoortjes. Maar op avonden nam ik ook gewoon mijn avond maaltijd mee. En als het moest dan at ik het gewoon koud. Boeien hoor. Ook heb ik nog gesport. Vraag me niet hoe ik het voor elkaar gekregen heb maar soms was het krap in mijn tijd. Ik ben vaak te laat gekomen op afspraken. Achteraf is het is toch wel een zware week geweest. Gelukkig is het weekend en kan ik wat welverdiende rust nemen. Toch komt er van uitslapen niet veel en gaat de drukte ook in het weekend door. Zondagochtend is weer spannend want dat is mijn weeg dag. Toch is er bij mij wel een beetje spanning of ik wel ben afgevallen. Maar wat schets mijn verbazing. Ik ben weer 1,5kilo kwijt. Gepast doe ik soort van dansje in de badkamer. Het gevoel is super hoe ik me nu voel. Afgaan van het nieuws van hierboven, voel ik me fantastisch. Meteen heb ik Manon een berichtje gestuurd met mijn nieuws. Dankzij haar inspanning ben ik zover gekomen. Nooit van mij, zou ik dit verwacht hebben. Nooit. Dus Manon, bedankt voor je inspanningen, steun en geloof dat ik kon afvallen. Niet te geloven als je eindelijk het gewicht op de weegschaal ziet dalen. Heerlijk.

Ook de week daarna ga ik netjes verder met sporten. Ik merk dat ik ontzettend moe ben. Dit heeft nog te maken met vorige week. Ik ben toen vroeg opgestaan en ging laat naar bed. Dat voel ik nu wel. Daarom loopt het sporten nu ook niet echt lekker. Van Manon krijg ik te horen dat mijn gevoel normaal is als je teveel vergt van je lichaam. Rust en genoeg slaap zijn ook belangrijk voor het afvallen. Alles moet in balans zijn. Op tijd eten maar ook op tijd naar bed. Zodat je lichaam genoeg rust krijgt voor de inspanningen die het heeft gedaan. Ze zegt dat ik goed naar mijn lichaam moet luisteren en als het echt niet gaat dan moet ik rust nemen. Een dag niet sporten en rust nemen. Mmmmm, klinkt leuk maar kan ik dit in deze fase doen. Weet het niet. Snel besluit ik maar om gewoon door te gaan met sporten omdat ik wil blijven afvallen. Niet dat je aan mijn lichaam kunt zien dat ik ben afgevallen. Eigenlijk wel een beetje in mijn gezicht. Tussen ons gezegd sta ik tegenwoordig vaak voor de spiegel om mezelf te bekijken. Iets wat ik vroeger nooit deed omdat ik het beeld van mezelf niet kon aanzien. Vraag me niet hoe ik ook deze week ben doorgekomen. Ik heb mezelf van training naar training gesleept. Volgens mij had ik beter naar Manon moeten luisteren. Hoewel ik echt getraind heb vraag ik me af of het wel zin heeft gehad. Want mijn trainingen waren waardeloos te noemen. Ik kwam maar niet op gang en elke oefening deed ik maar half. Ik zal jullie verder niet pijnigen hiermee. Maar volgens mij heb ik weer een waardevolle les geleerd.

Katja.